visitors

vis

international

free counters

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

ΔΕ ΦΤΑΝΕΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΗΔΗΞΑΝ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣΣ ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΜΑΛΑΚΕΣ ΤΩΡΑ


 

- Χρυσοχοϊδης: "Δεν διάβασα το Μνημόνιο"
- Κατσέλη: "Εγώ προσωπικά το διάβασα για 3 ώρες ένα Σάββατο πρωί"
- Δηλαδή τα πιο σκληρά μέτρα των τελευταίων χρόνων ψηφίστηκαν από ανθρώπους που δεν ήξεραν τι ψήφιζαν;

Από όπου και να το κοιτάξει κανείς μένει άναυδος.

Δυο από τους κορυφαίους υπουργούς της κυβέρνησης Παπανδρέου ομολογούν ότι ψήφισαν το Μνημόνιο, χωρίς να γνωρίζουν επι της ουσίας τι περιείχε! Το Μνημόνιο, αυτό που έχει βυθίσει στην ανέχεια εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες. Το Μνημόνιο εξαιτίας του οποίου παρέλυσε για εβδομάδες η χώρα από τις απεργίες και από τον κόσμο που είχε βγεί στους δρόμους.

Τώρα, 2 από τα κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, δυο μέλη του κινήματος που έχουν δηλώσει ότι θα είναι και υποψήφιοι για την Προεδρία, αποκηρύσσουν το Μνημόνιο, κάτι που οι ίδιοι ψήφισαν στην Βουλή, εκπροσωπώντας τους δεκάδες χιλιάδες ψηφοφόρους τους. Και το αποκηρύσσουν εκ των υστέρων! Πρώτα το ψήφισαν και μετά το μελέτησαν! Αλήθεια το μελέτησαν;

Ο κ. Χρυσοχοϊδης μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ είπε ευθέως ότι δεν διάβασε το Μνημόνιο!

«Δεν διάβασα το μνημόνιο, γιατί είχα άλλες υποχρεώσεις, είχα άλλα καθήκοντα. Είχα να αντιμετωπίσω το έγκλημα ως υπουργός Προστασίαςτου Πολίτη, δεν ήταν δική μου δουλειά να μελετήσω το Μνημόνιο», είπε χαρακτηριστικά.

Δήλωσε επίσης ότι συμφωνεί με την ομιλία Σημίτη στο Βερολίνο, λέγοντας μάλιστα ότι το Μνημόνιο υπογράφηκε κάτω από συνθήκες πανικού γιατί υπήρχε ενδεχόμενο στάσης πληρωμών.

Η κα Κατσέλη από την άλλη μιλώντας σε εκπομπή στο Mega, ομολόγησε ότι είχε πολύ λίγο χρόνο στην διάθεσή της για να το διαβάσει.

"Εγώ προσωπικά το διάβασα ένα Σάββατο πρωί για τρεις ώρες", είπε και πρόσθεσε ότι το ίδιο χρονικό διάστημα για να το μελετήσουν πριν το ψηφίσουν στη Βουλή είχαν στη διάθεσή τους και άλλοι υπουργοί, κατά τη δική της εμπειρία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: 

Χρυσοχοϊδης: "Δεν διάβασα το Μνημόνιο"

Κατερίνα Λάσκαρη


Ads by Google

Bitdefender Official SiteLifetime Protection! No Renewals. Pay Once, Saved For Life.
www.bitdefender.com/Lifetime-Offer

Συμβεβλ. Ιατροί ΕΟΠΥΥΒρες αυτό που ψάχνεις χωρίς κόπο. Όλοι οι γιατροί ΕΟΠΥΥ σε ένα site!
www.Vrisko.gr

Cheap Car Rental CyprusBook online, Lowest Rates Car Hire Limassol,Larnaca,Paphos
www.chriscarhire.com

Μάθετε σωστά αγγλικά.Στο British Council στην Αθήνα 23-27/1 δωρεάν το κατατακτήριο τεστ
www.facebook.com/BritishCouncil

   Διαδώστε αυτό το άρθρο

 34  1 1  0

Σχετικά άρθρα

  1. Χρυσοχοϊδης: "Δεν διάβασα το Μνημόνιο"
  2. ''Τώρα θυμήθηκε το κακό μνημόνιο ο Σημίτης''


Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟ Η ΛΥΣΗ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ


Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

Η κατάρρευση των κεντρικών συστημάτων

"Βρίσκεστε εδώ".

Η ολοένα και μεγαλύτερη μείωση των κοινωνικών παροχών και η συνεχής αύξηση των φόρων και των τελών αποτελεί μια πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε πλέον καθημερινά στην κοινωνία μας. Η πορεία αυτή προς τον γκρεμό δεν έχει τέλος. Θα πρέπει να κατανοήσουμε τους λόγους που γίνεται αυτό για να αποδεχτούμε πως δεν είναι πλέον δυνατή η "διάσωσή" μας από την πολιτική ελίτ. Τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο και ο ρόλος της πολιτικής αυτής άρχουσας τάξης είναι να τα κάνουν όσο χειρότερα γίνεται.

Θα πρέπει καταρχάς να αναγνωρίσουμε πως το κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό σύστημα το οποίο έχει επικρατήσει ελιναι ένα συγκεντρωτικό σύστημα. Ο πλούτος φεύγει από την περιφέρεια και καταλήγει στο κέντρο.


Σκεφθήτε για λίγο το σώμα σας. Σε περίπτωση υποθερμίας σταματάει την κίνηση του αίματος προς τα άκρα, τα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών, για να διατηρήσει τη θερμοκρασία στην καρδιά και να την προστατέψει. Αυτό μπορεί να σημαίνει πως ο οργανισμός θα χάσει χέρια και πόδια, αλλά ο κορμός θα επιζήσει. Σε ποιά κατάσταση, αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

Αυτού του είδους η στρατηγική επιβίωσης είναι στρατηγική επιβίωσης του κέντρου, του κορμού. Είναι μια στρατηγική από την οπτική γωνία του κέντρου και εξυπηρετεί μόνο τα δικά του συμφέροντα. Ρίχνοντας τη θερμοκρασία του σώματος, προστατεύει τον κορμό, σίγουρα όμως δεν κάνει τίποτα για να προστατέψει τα άκρα και τα δάχτυλα.

Αυτή ακριβώς τη στρατηγική έχει επιστρατεύσει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, καθώς επίσης και οι πλεονασματικές χώρες, όπως η Γερμανία. Έχουν υιοθετήσει τη στρατηγική υφαρπαγής του πλούτου από τις πιο ευαίσθητες και φτωχές κοινωνικές ομάδες, έχοντας φτωχοποιήσει τη μεσαία τάξη σε όλες τις χώρες του πρώην πρώτου κόσμου. Παράλληλα, στην περίπτωση της ΕΕ, έχουν...εσκεμμένα φτωχοποιήσει χώρες της περιφέρειας και υφαρπάζουν συστηματικά τον εθνικό τους πλούτο. Η περίπτωση της Ελλάδας είναι χαρακτηριστική.

Το σύστημα απαιτεί ο πλούτος να εισρέει στο κέντρο. Η Φρανκφούρτη, η νέα οικονομική πρωτεύουσα της Ευρώπης, και το Βερολίνο, η νέα πολιτική πρωτεύουσα, απαιτούν ολοένα και περισσότερο πλούτο με τη μορφή τελών υποτέλειας, χαρατσιών στο ηλεκτρικό και δυσβάσταχτων φόρων για να μπορέσουν να συντηρήσουν το σύστημα σε βάρος των ευρωπαϊκών κοινωνιών, σε βάρος των ελλειμματικών χωρών της περιφέρειας και σε βάρος των φτωχότερων και ευπαθέστερων κοινωνικών τάξεων.

Η μεγάλη πλάνη πως θα μας σώσουν οι πολιτικοί

Χιουμοριστική αναπαράσταση του πώς συρρικνώνεται η
οικονομία μέσω του πληθωρισμού. Σήμερα, το μπαλόνι
αυτό έχει αντίστοιχα το μέγεθος της Γης. Σε τέτοιες
συνθήκες το κέντρο δεν αντέχει και αρπάζει επιθετικά
τον πλούτο από την περιφέρεια. Τα αποτελέσματα είναι
καταστροφικά για όλους.
Κι όμως, οι πολιτικοί δεν είναι εκείνοι που θα προσφέρουν λύσεις από την κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Για την ακρίβεια, εκεί ψηλά στην πυραμίδα, πάνω από τα σύνεφα, ο καιρός είναι αίθριος και οι λύσεις απλές. Γιατί οι... πεφωτισμένοι ηγέτες μας έχουν τη λύση: Επιβολή περισσότερων φόρων, οι οποίοι με τη σειρά τους θα αποδειχτούν εξαιρετικά αναποτελεσματικοί, καθώς η οικονομική δραστηριότητα εξανεμίζεται και η ακίνητη περιουσία χάνει την αξία της.

Σε μια περίοδο όμως που τα πράγματα δεν πάνε καλά, όπως η σημερινή, το κέντρο δεν αντέχει. Η δουλειά των τοπικών και των υπερεθνικών πολιτικών, όπως οι Μερκοζύ, είναι να οδηγήσουν τα πράγματα στη χειρότερη δυνατή τους έκβαση. Ο λόγος που το κάνουν αυτό είναι γιατί προσπαθούν απελπισμένα να διασώσουν το σύστημα που πεθαίνει -- ένα σύστημα που έχει στείλει τόσα προνόμια και αγαθά προς τη μεριά τους. Το σύστημα είναι συγκεντρωτικό και στόχο έχει τη διακίνηση επιπλέον πόρων από την ευρύτερη περιφέρεια προς το κέντρο της ισχύος.

Τα συγκεντρωτικά συστήματα εξαρτώνται από την πολιτική νομιμοποίηση που αποκτούν. Αυτή την αποκτούν μέσα από μια διαδικασία εναπόθεσης της εμπιστοσύνης του κοινού σε αυτά, με αντάλλαγμα την εξυπηρέτηση του κοινού καλού. Η εμπιστοσύνη αυτή σήμερα διαλύεται με ταχύτατους ρυθμούς σε ολοένα και περισσότερα σημεία πάνω στον πλανήτη (ανάμεσά τους και στη χώρα μας). Οι καθημερινοί άνθρωποι συνειδητοποιούν ολοένα και πιο πολύ πως τα συμφέροντά τους και η εμπιστοσύνη τους έχουν προδοθεί από την πολιτική άρχουσα τάξη για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα όσων έχουν τις "σωστές διασυνδέσεις", όπως λχ το τραπεζικό καρτέλ.

Όσοι κερδοσκόποι παίζουν την τελευταία δεκαετία διάφορα απατηλά σχήματα Ponzi με τα λεφτά των άλλων και είναι σε θέση υπεροχής να ξέρουν τα αποτελέσματα των σχημάτων αυτών, είναι εκείνοι που έχουν τις "σωστές διασυνδέσεις" στο μοντέρνο πολιτικό μας σύστημα. Αυτοί έχουν διασωθεί ξανά και ξανά από τα καταστροφικά αποτελέσματα των ίδιων των κάλπικων πρακτικών τους, μέσα από την απόλυτη απάτη που έχουν κατορθώσει να περάσουν: Την κοινωνικοποίηση των ζημιών τους.

Από την άλλη μεριά του συστήματος βρίσκονται τα θύματά αυτών των απατεώνων. Οι απλοί άνθρωποι που το μόνο που έχουν πλέον να ελπίζουν είναι τα περισσότερα μέτρα λιτότητας, η μεγαλύτερη υφαρπαγή της περιουσίας τους, η σίγουρη εξαθλίωση και ένα πολύ αβέβαιο μέλλον. Κάποια στιγμή, η διαμαρτυρία και η εξέγερση είναι αναπόφευκτα, καθώς η πολιτική νομιμοποίηση εξανεμίζεται. Όλον τον προηγούμενο χρόνο, το είδαμε αυτό σε κάθε γωνιά του κόσμου, από την Ευρώπη μέχρι την Αμερική και από την Ασία μέχρι την Αφρική. Η κοινωνική βία επανήλθε στο προσκήνιο και άρχισε να εξαπλώνεται σαν μια ανεξέλεγκτη πυρκαγιά σε δάσος. Η ίδια η ανθρώπινη φύση είναι που μας οδηγεί σε αυτό.

Η φονική αδράνεια του συγκεντρωτικού συστήματος

Σύνθεση που συγκρίνει το κτίριο του Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου με τον Πύργο της Βαβέλ. Σίγουρα μοιάζουν!
Το μόνο που ενδιαφέρει το σύστημα είναι να μας κρατήσει όλους μέσα στη φυλακή που έχει χτίσει, μέσα στο μαντρί που μας έχει κλείσει για να μας αρμέγει για πάντα. Αυτή είναι η φύση του και οι εκφράσεις του μέσα σε αυτές τις συνθήκες άρχισαν να παίρνουν κτηνώδεις, απολυταρχικές διαστάσεις. Η κρατική βία δείχνει σιγά-σιγά το άσχημο πρόσωπό της, καθώς η δημοκρατία και το Σύνταγμα καταλύονται. Ολοένα και περισσότεροι πρόθυμοι συνασπίζονται με το σύστημα, σε βάρος της χώρας και της κοινωνίας, με την ελπίδα πως θα διατηρήσουν τα προνόμια και τα αξιώματά τους.

Όμως εδώ έχουμε και μια άλλη σημαντική εξέλιξη που δεν θα πρέπει να παραλείψουμε να βλέπουμε. Οι διαδικασίες μεταφοράς του πλούτου από την περιφέρεια στο κέντρο (βλέπε Γερμανία), όσο εντείνονται, όπως συμβαίνει σήμερα με την Ελλάδα, τόσο εμφανίζουν σημάδια διάλυσης. Ο λόγος είναι πως η περιφέρεια, πάνω στην οποία βασίζονταν όλα αυτά τα χρόνια, καταρρέει οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά. Όσο συμβαίνει αυτό, θα πρέπει να περιμένουμε πως θα πιεστεί ολοένα και πιο βίαια, ολοένα και πιο έντονα, για να διασφαλιστεί αρκετός πλούτος για να επιβιώσει το κέντρο. Ακριβώς έτσι είχε συμβεί την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όταν η κεντρική εξουσία πίεζε τόσο πολύ τους αγρότες μέσω των φόρων, που εκείνοι εγκατέλειψαν τη γη τους και εντάχθηκαν στις τάξεις των γειτονικών βαρβάρων επιδρομέων.

Η Γερμανία εξαρχής εφάρμοζε αυτό το σύστημα και μετατράπηκε σταδιακά σε κέντρο εξουσίας μέσα στην ΕΕ, λόγω του ελεύθερου εμπορίου. Εξήγαγε προϊόντα και υπηρεσίες και πληρωνόταν σε χρήματα. Οι χώρες της περιφέρειας εισήγαγαν προϊόντα και υπηρεσίες και εξήγαγαν χρήματα προς την Γερμανία. Κάποια στιγμή ήταν λογικό να φτάσουμε στο σημείο διάλυσης, καθώς αυτή η μονομερής συσσώρευση πλούτου δεν μπορεί να συνεχίζεται για πάντα.

Τα τραγικά αδιέξοδα του συγκεντρωτικού συστήματος 
(γνωστού και ως παγκοσμιοποίηση)

Τα επόμενα χρόνια θα γίνουμε μάρτυρες μιας κολοσσιαίας σύγκρουσης ανάμεσα στο συγκεντρωτικό σύστημα και τους υποστηρικτές του και στις διάφορες αποκεντρωτικές δυνάμεις που θα εμφανίζονται σαν τα μανιτάρια. Αυτό θα γίνει σε πολλά επίπεδα: Τοπικά νομίσματα, αγορές ανταλλαγών, "αυθαίρετοι" οικισμοί, παραγωγή τροφίμων (ήδη στην Αμερική, σύντομα θα καταστεί παράνομο να παράγεις τα δικά σου τρόφιμα),

Οι κεντρικοί σχεδιαστές, οι "ιδιοφυίες" που ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για τα σημερινά χάλια, λειτουγούν πλέον εκτός κοινωνίας και εναντίον του κοινού καλού. Οι πολιτικοί, από την άλλη, ακόμα και αν γνώριζαν τι συμβαίνει γύρω τους και το κατανοούσαν, ακόμα και αν είχαν τη διάθεση να το διορθώσουν υπέρ του κοινωνικού καλού, δεν θα κατάφερναν τίποτα. Είναι τόσο ριζωμένοι μέσα σε ένα σύστημα που έχει γίνει όμηρος των κατεστημένων συμφερόντων και το χαρακτηρίζει τόσο μεγάλη αδράνεια, που η ελευθερία των κινήσεών τους θα ήταν πολύ περιορισμένη.

Τέτοια συστήματα όπως το σημερινό δεν μπορούν να απαντήσουν στα προβλήματα μιας τέτοιας κλίματα οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και πολιτισμικής κρίσης μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα που θα μπορούσε να κάνει κάποια ουσιαστική διαφορά. Το ρίσκο είναι μεγάλο και μια καταστροφική συστημική κατάρρευση μπορεί να συμβεί από στιγμή σε στιγμή. Η οποιαδήποτε δράση που θα απαντούσε στο πρόβλημα θα έπρεπε να είναι πολύπλοκη, πολύ ακριβή και πολύ αργή για να έχει κάποιο αντίκτυπο. Αν περιμένουμε λύσεις από την κορυφή και από τους πολιτικούς μας, θα απογοητευτούμε οικτρά. Το χειρότερο όμως είναι πως θα είμαστε απροετοίμαστοι για αυτό που έρχεται, για τις ραγδαίες αλλαγές που διαφαίνονται στον ορίζοντα. Και μέχρι να συνειδητοποιήσουμε πως δεν υπάρχει κανένας πρίγκιπας πάνω σε άσπρο άλογο που θα μας σώσει, θα είναι πολύ αργά για να γίνει κάτι ουσιαστικό.

Αυτή την απαισιοδοξία θα πρέπει να την έχουμε μόνο ως προς το ότι δεν θα πρέπει να περιμένουμε τους άλλους να μας σώσουν από τη δική μας μοίρα. Ευτυχώς, υπάρχουν πολλές στρατηγικές που μπορούμε να υιοθετήσουμε, πέρα από την παράνοια της διατήρησης του αδιατήρητου.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε άμεσα είναι να αποκεντρώσουμε τη ζωή μας. Να χτίσουμε παράλληλα συστήματα διανομής βασικών αγαθών και υπηρεσιών με απλούς, φτηνούς και αποτελεσματικούς τρόπους, που θα ανταποκρίνονται στις συνεχείς αλλαγές που συντελούνται γύρω μας.

Δεν θα μπορέσουμε φυσικά να καλύψουμε όλες τις ανάγκες που οι κοινωνίες μας είχαν μάθει στο παρελθόν να ικανοποιούν υποθηκεύοντας το μέλλον των παιδιών τους. Θα μπορούμε να καλύψουμε όμως τις πιο βασικές ανάγκες για να επιβιώσουμε και να προχωρήσουμε μπροστά. Το κρίσιμο σημείο είναι να βασίσουμε τις προσδοκίες μας στην πραγματικότητα. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως ένας από τους λόγους της κάκιστης ψυχολογίας όλων μας είναι ότι έχουμε εμπλακεί συλλογικά σαν κοινωνίες και οικονομίες στην πλάνη πως τα πράγματα πρέπει να συνεχίσουν να λειτουργούν όπως πριν και αυτό είναι κάτι που δεν το διαπραγματευόμαστε.

Και όμως, τα πράγματα δεν θα συνεχίσουν όπως πριν, γιατί απλά δεν μπορούν. Όσον αφορά το αδιαπραγμάτευτο αυτής της στάσης, η μόνη που δεν διαπραγματεύεται είναι η πραγματικότητα, η οποία μας επιβάλλει να ζούμε μέσα στις παραμέτρους που αυτή καθορίζει.

Το μέλλον: Τα αποκεντροποιημένα συστήματα και η βιωσιμότητα
Στα συγκεντρωτικά συστήματα, η υποδομή δεν αντέχει
για πολύ...

Απ' ό,τι φαίνεται, στο μέλλον μας δεν μπορεί να υπάρξει κάποιο συγκεντρωτικό σύστημα, όπως αυτό που καταρρέει μπροστά στα μάτια μας, αλλά διάφορα επιμέρους αποκεντρωμένα συστήματα. Υπάρχουν πολλές μορφές αποκέντρωσης και όλες αφορούν την εγκατάλειψη του κοπαδιού πριν αυτό πέσει στον γκρεμό. Το κοινό στοιχείο όλων αυτών των αποκεντρωτικών μορφών είναι πως αναφέρονται σε μια επιστροφή στην τοπική κοινωνία, στην τοπική αναγέννηση, στις παραδοσιακές αξίες, στην εστίαση πάνω στην τοπική αυτάρκεια και στη θεμελίωση νέων σχέσεων εμπιστοσύνης ανάμεσα στους γείτονες.

Οι σχέσεις εμπιστοσύνης με τους γείτονες αποτελούν μια αξία που έχει ισοπεδωθεί εντελώς από τον καπιταλισμό. Κι όμως, οι σχέσεις εμπιστοσύνης αποτελούν τη βάση των πάντων. Παρ' όλα αυτά, στις παρούσες συνθήκες, καθώς οι οικονομίες συρρικνώνονται, οι σχέσεις εμπιστοσύνης και η πολιτική νομιμοποίηση καταρρέουν μαζί τους.

Όταν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, τα συστήματα παύουν να λειτουργούν αποτελεσματικά. Οι τοπικές πρωτοβουλίες αυτονομίας και αλληλεγγύης, που έχουν αρχίσει να πολλαπλασιάζονται στην ταλαιπωρημένη χώρα μας και κυρίως στην επαρχία, είναι αποτελεσματικές γιατί λειτουργούν μέσα σε κοινωνικά περιβάλλοντα όπου οι σχέσεις εμπιστοσύνης είναι ζωντανές ακόμα. Όσο δε αυτές δοκιμάζονται και κρατάνε, ενισχύουν ακόμα περισσότερο το ρεύμα αυτών των πρωτοβουλιών.

Πέρα από τις αντιστάσεις και τις επιταγές ενός ετοιμοθάνατου συγκεντρωτικού συστήματος που προσπαθεί να επιβάλει μιαν αφόρητη κατάσταση λατρείας του status quo, θα πρέπει να κοιτάξουμε επιτέλους στο μέλλον, αν θέλουμε να επιβιώσουμε σαν κουλτούρα, σαν έθνος και σαν είδος. Έρχεται η ώρα να υιοθετήσουμε τοπικά νομίσματα, να αναπτύξουμε διαπραγματευτικές ικανότητες για να μπορούμε να ανταλλάσσουμε αγαθά, θα πρέπει να αναπτύξουμε μικρά ευέλικτα δίκτυα μεταφορών και επικοινωνιών, μια τοπική βασική ιατροφαρμακευτική φροντίδα, προγράμματα τοπικής αστυνόμευσης (σε συνεργασία με την αστυνομία), θα πρέπει να πολεμήσουμε για να καταργηθούν οι νόμοι που πιθανώς θα εμφανιστούν κατά της τοπικής παραγωγής τροφίμων, της ελεύθερης πρόσβασης σε καθαρό πόσιμο νερό ή της τοπικής παραγωγής ενέργειας και της πρόσβασης της τοπικής κοινωνίας σε αυτά.

Αυτά είναι μερικά από τα εργαλεία που έχουν οι τοπικές κοινωνίες στα χέρια τους, εργαλεία που μπορούν να τους εξασφαλίσουν την επιβίωση. Σε καμία περίπτωση όμως οι τοπικές κοινωνίες δεν πρέπει να μείνουν εκεί. Κάθε τόπος θα χρειαστεί διαφορετικά εργαλεία, ανάλογα με τη θέση του και τις περιστάσεις.

Η σύγκρουση της περιφέρειας με το κέντρο

Ράιχσταγκ: Το σύμβολο του Βερολίνου και
της εξουσίας του ευρωπαϊκού κέντρου.
Θα πρέπει όμως να καταλάβουμε πως ακόμα και σε ένα κόσμο που τα πάντα καταρρέουν, οι τοπικές κοινωνίες δεν πρόκειται να αφεθούν ελεύθερες να λειτουργήσουν με κριτήριο το όφελός τους. Σίγουρα οι λύσεις δεν θα έλθουν από την κορυφή, αλλά η παρενόχληση σίγουρα από εκεί θα έλθει. Τα αποκεντροποιημένα συστήματα αποτελούν απειλή για την συγκέντρωση του πλούτου στο κέντρο και αυτός ήταν ο στόχος όλων των προηγούμενων πολιτικών συστημάτων.

Ο πλούτος αφαιρείται από την περιφέρεια και κατευθύνεται στο κέντρο. Στον σύγχρονο καπιταλισμό, αυτό το κέντρο είναι βουλιμικό και έχει μια τεράστια όρεξη να καταβροχθίσει τα πάντα. Απαιτεί από εμάς να πληρώνουμε όσα χρωστάμε στο σύστημα, όσο επαχθή και να είναι αυτά, και σε καμία περίπτωση να μην προσπαθήσουμε να μειώσουμε το δικό μας χρέος ή αυτό της κοινότητάς μας.

Καθώς το κέντρο αναζητά συνεχώς τη λύση των προβλημάτων του στην ολοένα και μεγαλύτερη πολυπλοκότητα, αυξάνει παράλληλα και το οικονομικό κόστος (είτε χρηματικό είτε καταναλώνοντας πόρους) οποιασδήποτε ενέργειάς του. Μετά απαιτεί από την περιφέρεια να καλύψει το αυξημένο αυτό κόστος και οδηγούμαστε έτσι όλοι σε ένα πολύ αβέβαιο και επικίνδυνο μέλλον.

Ακριβώς αυτό γίνεται και στη χώρα μας σήμερα. Οι νόμοι που νομοθετούν οι Γερμανοί και οι Ευρωπαίοι καθιστούν τη ζωή πολύ ακριβή και δύσκολη, σε βαθμό που σύντομα θα οδηγηθούμε στην ανέχεια ή θα εκδιωχθούμε από τον τόπο μας ως μετανάστες (Αυτό, φυσικά, θα συμβεί αν παραμείνουμε απλοί θεατές των εξελίξεων γύρω μας). Η φυσική εξέλιξη των συγκεντρωτικών συστημάτων είναι η επιβολή περισσότερων δυσκίνητων, αδιαπέραστων, άδικων και άχρηστων νόμων, καθώς αυτοί αποτελούν τη συνταγή για την αύξηση των εσόδων μέσα από τα πρόστιμα που θα επιβάλλονται για τη μη-συμμόρφωση.

Έτσι, θα πρέπει να περιμένουμε περισσότερα από αυτό που ήδη έχουμε δει: Τη χείριστη δυνατή διακυβέρνηση από μια πολιτική ελίτ που εκπροσωπεί ξεδιάντροπα τα συμφέροντα των οικονομικών ελίτ του κέντρου και κυρίως της Γερμανίας. Μέχρις ότου αποφασίσουμε πως πολυδιαφημισμένο ευρωπαϊκό όραμα είναι στην πραγματικότητα ένας φριχτός εφιάλτης.
http://attikanea.blogspot.com 

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

ΓΑΠ Ο ΕΝΑΣ ΛΑΠ Ο ΑΛΛΟΣ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΑΜΜΙΑ


Λ. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ: ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ ΤΕΛΟΣ! ΕΚΒΙΑΖΕΙ ΓΙΑ ΜΙΣΘΟΥΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ!



Η τρόικα διατάζει την απόλυτη ισοπέδωση των μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων στον ιδιωτικό τομέα και ο Λ. Παπαδήμος ασμένως «υπακούει»! Κάπως έτσι θα μπορούσε να περιγράψει κανείς το σκηνικό που διαδραματίζεται τις τελευταίες ημέρες στις υποτιθέμενες διαβουλεύσεις του Λ. Παπαδήμου με συνδικαλιστικές και εργοδοτικές οργανώσεις και απειλεί να στείλει εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα πιο βαθιά στην άβυσσο!....

Οι «αιμοσταγείς» εντολές της τρόικας βρήκαν για άλλη μια φορά «ευήκοα ώτα» στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία μάλιστα, μέσω του τραπεζίτη – πρωθυπουργού, απηύθυνε έκκληση για συναίνεση και υποταγή για να μην έρθουν τα χειρότερα! Στους γνωστούς δραματικούς τόνους των τελευταίων μηνών, ο Λ. Παπαδήμος επανέφερε χτες για άλλη μια φορά τον «μπαμπούλα» της χρεοκοπίας (την οποία τοποθέτησε για το μήνα Μάρτιο), μετά τις συναντήσεις με ΣΕΒ – ΓΣΕΕ – ΕΣΕΕ – ΓΣΕΒΕΕ, στην περίπτωση που δεν υπακούσει η Ελλάδα στις προσταγές της τρόικας για διάλυση των εργασιακών σχέσεων. Όπως δήλωσε, «χωρίς τη συμφωνία με την τρόικα και την παρεπόμενη χρηματοδότηση, η Ελλάδα τον Μάρτιο αντιμετωπίζει άμεσο κίνδυνο άτακτης χρεοκοπίας». Την ίδια στιγμή, ο Λ. Παπαδήμος εμφανίζεται διατεθειμένος να θέσει οποιαδήποτε κοινωνική και εργασιακή κατάκτηση στον «πάγκο του χασάπη» για χάρη της τρόικας, αφού, σύμφωνα με τα λεγόμενα του, ο διάλογος δεν μπορεί να ξεκινάει «από τη βάση δεδομένων και αμετακίνητων κεκτημένων (!), διότι αύριο κινδυνεύουμε να μην έχουμε τίποτα». 
Από την πλευρά της, βέβαια, η τρόικα έχει «κλειδώσει» τους στόχους της για το επόμενο διάστημα:μείωση ή κατάργηση του 13ου -14ου μισθού, πάγωμα ωριμάσεων (αυτόματες προσαυξήσεις βάσει χρόνων υπηρεσίας), κατάργηση των κανονισμών εργασίας στις πρώην ΔΕΚΟ και μείωση των εισφορών (μη μισθολογικό κόστος). Ο «υπέρ πάντων αγώνας» όμως για τους εκπροσώπους των δανειστών θα είναι ο κατώτατος μισθός, ο οποίος, έτσι κι αλλιώς, αυτή τη στιγμή ούτε στο ελάχιστο δεν εξασφαλίζει διαβίωση πάνω από το όριο της φτώχειας για τους εργαζόμενους. Αυτό ουδώλως προβληματίζει, ωστόσο, τους κυβερνητικούς παράγοντες, οι οποίοι εντοπίζουν τη μείωση του «κόστους εργασίας» (ποιο άραγε;) ως καθοριστικό παράγοντα ανταγωνιστικότητας. Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση, στη μάχη των «λύκων» (τρόικα – μεγάλο κεφάλαιο) με τα «πρόβατα» (εργαζόμενοι), παίζει το ρόλο του… διαιτητή, που συνιστά ψυχραιμία!
Βεβαίως, προκειμένου να ικανοποιήσει τις διαθέσεις των δανειστών (για το οποίο εξάλλου συγκροτήθηκε εξαρχής), η «κυβέρνηση λεηλασίας» απειλεί να παρέμβει ακόμα και νομοθετικά. Με αναφορές στηδιετία 1985-'87, όπου υπήρξε ανάλογη παρέμβαση για τους μισθούς, ο Λ. Παπαδήμος δίνει απλώς λίγο χρόνο για προσχηματικές διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε εργοδότες και εργαζόμενους και στην περίπτωση που δεν υπάρξει συμφωνία για τη μείωση του μισθολογικού κόστους στον ιδιωτικό τομέα,εκβιάζει ότι θα εφαρμόσει τα «τροϊκανά» σχέδια με το έτσι θέλω! Όπως ειπώθηκε άλλωστε από τα χείλη του πρωθυπουργού, «δεν έχουμε την πολυτέλεια για παρατεταμένες συλλογικές διαπραγματεύσεις. Πρέπει να ολοκληρωθούν πολύ σύντομα».
Τέλος, ο πρωθυπουργός επιχείρησε να ωραιοποιήσει τις προσπάθειες άλλων χωρών  (π.χ. Βουλγαρία), όπου οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στην εργασία έγιναν με τη συναίνεση των συνδικάτων. Βεβαίως, παρέλειψε να θυμίσει ότι από τις «κοινωνικές συμφωνίες από τις οποίες κέρδισαν όλοι» (!), οι Βούλγαροι είδαν το βασικό μισθό τους να καταβαραθρώνεται! Η χώρα είναι για τα καλά στο δρόμο τηςβαλκανοποίησης και ο Λ. Παπαδήμος αποδεικνύεται ο καλύτερος οδηγός για να μας οδηγήσει εκεί…και ακόμα παρακάτω!
"ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝ" ΣΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ 
Μοντέλο Βουλγαρίας, όπου ο κατώτατος μισθός αρχικά θα μειωθεί στα 560 ευρώ και στη συνέχεια, θα γίνει επίδομα φτώχειας, επιδιώκει η τρόικα, κάτω από τα χειροκροτήματα ΣΕΒ, Παπαδήμου και αστικού πολιτικού κατεστημένου! Στην πρέσα 13ος και 14ος μισθός. Πιέσεις για κατάργηση ή «πάγωμα» των τριετιών για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα
«Αρμαγεδδών» έρχεται στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, με την τρόικα να στέλνει τελεσίγραφο για αλλαγές εδώ και τώρα ακόμα και με νομοθετική παρέμβαση.
Ο κατώτερος μισθός, τα δώρα, οι τριετίες αλλά και οι εισφορές είναι τα θέματα που μπαίνουν στο τραπέζι εν όψει της έλευσης των δανειστών στις 16 του μήνα.
Η «ατζέντα» των εργασιακών θεμάτων περιλαμβάνει:
1. Τον κατώτερο μισθό. Οι εκπρόσωποι των δανειστών ζητούν να υπάρξει «σπάσιμο» του κατώτερου μισθού, που σήμερα διαμορφώνεται στα 751 ευρώ. Μάλιστα έχουν κάνει αναφορά στο? μοντέλο της Πορτογαλίας, όπου ο κατώτερος μισθός διαμορφώνεται στα 566 ευρώ. Το θέμα αυτό αποτελεί «αιτία πολέμου» για το συνδικαλιστικό κίνημα, ενώ την αντίθεσή τους με την κατάργηση του κατώτερου μισθού έχουν εκφράσει και οι εργοδοτικές οργανώσεις.
2. Τον 13ο και τον 14ο μισθό. Στο τραπέζι έχει μπει από τους εκπροσώπους των δανειστών το θέμα της κατάργησης δώρων και επιδόματος αδείας.
3. Τις ωριμάνσεις (τριετίες). Είναι το θέμα που θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή της ατζέντας. Είναι χαρακτηριστικό ότι το συγκεκριμένο ζήτημα άνοιξε ο ΣΕΒ αμέσως μετά το τέλος της συνάντησής του με τον πρωθυπουργό. Στο τραπέζι αναμένεται να κατατεθούν προτάσεις για κατάργηση ή «πάγωμα» για συγκεκριμένο διάστημα των ωριμάνσεων που δίνονται στους εργαζομένους.
Παράλληλα είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο από «κόσκινο» να περάσουν και τα επιδόματα, που προβλέπονται στις συμβάσεις.
4. Το μη μισθολογικό κόστος. Είναι το πιο... βατό θέμα της ατζέντας, καθώς υπουργείο Εργασίας, εργοδότες και συνδικάτα βλέπουν θετικά τη μείωση των εισφορών. Σε πρώτη φάση θα υπάρξει μείωση των εισφορών 10% από το Μάρτιο σε όσες επιχειρήσεις υιοθετήσουν την κάρτα εργασίας.
Παράλληλα, το υπουργείο Εργασίας και οι κοινωνικοί εταίροι θα συζητήσουν εναλλακτικά σενάρια για να υπάρξει πρόσθετη μείωση των εισφορών τον Ιούλιο. Μεταξύ άλλων, θα συζητηθεί η σύνδεση των εισφορών με τον τζίρο των επιχειρήσεων.
Σύμφωνα με τους εμπόρους, από τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους κατά 10% το όφελος θα αγγίξει τα 2 δισ. Θετικά βλέπει το θέμα και η ΓΣΕΕ, αρκεί να υπάρξουν πρόσθετα μέτρα για να καλυφθούν οι απώλειες των Ταμείων.
Από την πλευρά της ΓΣΕΒΕΕ επισημαίνεται πως θα πρέπει να αναπληρωθούν τα έσοδα των Ταμείων με άλλους πόρους, εκτός φυσικά κρατικού προϋπολογισμού, όπως επιβολή τέλους ασφαλιστικού ένα τοις χιλίοις στους τζίρους όλων των επιχειρήσεων.

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

Ο ΡΑΙΚΕΜΠΑΧ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ


Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

«Τελική λύση» για την πλήρη υποταγή της Ελλάδας προωθεί η Τρόικα

Επειδή πίσω από τις λέξεις τις περισσότερες φορές δεν κρύβεται κανένας… Αλέξης, αν διαβάσει κάποιος το Βήμα της Κυριακής και ένα συγκεκριμένο ρεπορτάζ ίσως καταλάβει ότι κάτι μεγάλο παίζεται. Όχι πως η συγκεκριμένη εφημερίδα, βασικό όπλο της διαπλοκής, δεν παίζει τα δικά της παιχνίδια, ωστόσο, είναι πλέον εμφανές ότι κυοφορούνται σενάρια που αν επιβεβαιωθούν θα...




τρίβουμε τα μάτια μας. Το ρεπορτάζ λοιπόν της εφημερίδας έχει τίτλο «Η τρόικα φέρνει τελική λύση«. Δεν είναι αυτή που φανταζόμαστε, δηλαδή το νέο Μνημόνιο, η νέα δανειακή σύμβαση μετά από το κλείσιμο του PSI κατά 50%, όπως όριζε η συμφωνία του Οκτωβρίου.

Το έχουμε ξαναγράψει ότι εκείνη η συμφωνία έχει πεθάνει προ πολλού απλά κάποιοι ξαναζεσταίνουν το φαγητό κατά καιρούς για εσωτερική κατανάλωση.

Αν όμως διαβάσει κανείς τις δηλώσεις της Κριστίν Λαγκάρντ που λέει ότι δεν φτάνει το 50% θα αντιληφθεί ότι υπάρχει άλλο σχέδιο.

Η συμφωνία του Οκτωβρίου και το εθελοντικό κούρεμα 50% έχει ξεπεραστεί προ πολλού, κυρίως γιατί η ελληνική οικονομία ψυχορραγεί. Είναι αδύνατο να επιβιώσει μια χώρα με έλλειμμα πάνω από 10%, με μια απίστευτη ύφεση για τέταρτη χρονιά, με κατάρρευση της αγοράς, δραματική υποχώρηση των εσόδων, διάλυση του κοινωνικού ιστού.

Το πρόβλημα δεν είναι πλέον οι μισθοί και οι συντάξεις (ελάχιστα είναι τα οφέλη από τη μείωσή τους) αλλά η αδυναμία του κράτους να εισπράξει φόρους από τις επιχειρήσεις που κλείνει η μία μετά την άλλη.

Όπως επίσης και η μείωση της βιομηχανικής παραγωγής και το φρενάρισμα των εξαγωγών που μέχρι πρότινος έτρεχαν με ικανοποιητικούς ρυθμούς.

Έχουμε λοιπόν μια οικονομία διαλυμένη που δε μπορεί να αναστηθεί ούτε με κούρεμα 50%, καθώς το πρόβλημα είναι η ανάπτυξη, το έλλειμμα και η ρευστότητα.

Έτσι επανέρχονται τα σενάρια για κούρεμα ακόμη και 80% το οποίο φυσικά θα γίνει υποχρεωτικά, δια νόμου που θα έλθει βέβαια κατ’ εντολήν του Βερολίνου.

Το σενάριο αυτό που αναφέρει και το «Βήμα» μιλά για ενεργοποίηση των CDS τα οποία θα πληρωθούν με τα χρήματα από τα ταμεία σταθερότητας, ωστόσο, το ελληνικό χρέος θα έχει μειωθεί κατά 80%.

Προκειμένου όμως η Ελλάδα να μην χρεοκοπήσει το σενάριο κάνει λόγο για πακτωλό δισεκατομμυρίων που θα πέσουν στην αγορά και θα της δώσουν την απαραίτητη ώθηση.

Καλά όλα αυτά αλλά πιο είναι το τυράκι; Τι θα δώσει η Ελλάδα σε… γη και ύδωρ. Ακριβώς αυτά θα δώσει. Νερό και γη προκειμένου να πάρει τα παραπάνω.

Εδώ δε μιλάμε για ένα νέο Μνημόνιο σαν αυτά που ξέραμε. Μιλάμε για πλήρη εκχώρηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.

Στο δημοσίευμα γίνεται λόγος για αναζήτηση από τις Βρυξέλλες τρόπων ώστε να ενισχυθεί η task force του κ. Ράιχενμπαχ ώστε να μην έχει μόνο συμβουλευτικό αλλά και εκτελεστικό ρόλο. Να μπορεί να αποφασίζει δηλαδή για όλα στην Ελλάδα, από τις ιδιωτικοποιήσεις μέχρι τις απολύσεις.

Τέλος, το σενάριο κάνει λόγο για μεταφορά ουσιαστικά μεγάλου μέρους του δημόσιου τομέα στον ιδιωτικό. Δηλαδή πώληση βασικών περιουσιακών στοιχείων του ελληνικού κράτους και μάλιστα με διαδικασίες fast track. Ούτε καν η Βουλή να μην αποφασίζει. Τι θέλει η Γερμανία π.χ. τη ΔΕΗ; Θα πωλείται η ΔΕΗ και οι υπάλληλοί της (όσοι μείνουν) θα γίνουν ιδιωτικοί υπάλληλοι.

Μ’ αυτό τον τρόπο θα μειωθεί το δημόσιο και θα αναζωογονηθεί ο ιδιωτικός τομέας, πιστεύουν.

Βεβαίως, για να γίνουν όλα αυτά, είπαμε, χρειάζεται και μια επίφαση δημοκρατικής νομιμοποίησης, ήτοι εκλογές. Ο λαός να πιστεύει ότι κυβερνά αλλά τα υπόλοιπα να γίνουν από τα ευρωπαϊκά κέντρα. Θα το δεχθεί αυτό η Ελλάδα και το πολιτικό σύστημα; Θα δούμε.

Να σημειώσουμε τέλος ότι τέτοια δημοσιεύματα ενισχύουν όλους εκείνους που λένε ότι η εποχή της μεγάλης μοιρασιάς είναι μπροστά μας. Ο Παπαδήμος και η κυβέρνησή του είναι απλά η αρχή. Και το «Βήμα» κινείται στη λογική αυτή. Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε ότι αρπάξει ο…
antinews.gr


Read more: http://www.trelokouneli.gr/2012/01/blog-post_3037.html#ixzz1iE3qYIOg

ΑΝΤΕ ΝΑ ΞΥΠΝΑΜΕ ΛΙΓΟ